แต่เบื้องหลังท่วงท่าที่ดูตื่นตาตื่นใจนั้น คือเรื่องราวของการอพยพ ความทรหด และความทรงจำของผู้คนที่ถูกถ่ายทอดผ่านศิลปะการแสดงมาหลายร้อยปี จนกุนซานจูกลายเป็นมากกว่าการแสดง หากเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สะท้อนอัตลักษณ์ของชนเผ่าเหมียวได้อย่างลึกซึ้ง
นับตั้งแต่ทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา กุนซานจูเริ่มเป็นที่รู้จักในวงกว้าง ทั้งในประเทศจีนและต่างประเทศ ก่อนจะได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติชุดแรกของจีนในปี 2006
ความสำเร็จดังกล่าวเกิดขึ้นจากความร่วมมือของชุมชนและผู้สืบทอดศิลปะการแสดง โดยเฉพาะ หวัง จิงไฉ (Wang Jingcai) ผู้สืบทอดมรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติ ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการพัฒนาการแสดงให้ก้าวสู่เวทีสากล พร้อมรักษาเอกลักษณ์ดั้งเดิมเอาไว้ ขณะเดียวกัน โรงเรียนในพื้นที่ยังนำกุนซานจูบรรจุไว้ในหลักสูตร เพื่อให้คนรุ่นใหม่ได้เรียนรู้และสืบสานมรดกของชุมชนต่อไป
ทุกวันนี้ เมื่อเสียงลู่เซิงบรรเลงขึ้นพร้อมจังหวะการหมุนตัวและการกระโดดของนักแสดง สิ่งที่ผู้ชมได้เห็นจึงไม่ใช่เพียงการแสดงอันน่าตื่นตา หากยังเป็นเรื่องราวของผู้คน วัฒนธรรม และประวัติศาสตร์ที่ยังคงมีชีวิตผ่านศิลปะพื้นบ้านของชนเผ่าเหมียว